vertrekken – Dutch verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive - Onbepaalde wijs: vertrekken
Present participle - Tegenwoordig deelwoord: vertrekkend
Past participle - Verleden deelwoord: vertrokken

Cognates

Indicative - Aantonende wijs

Present

Onvoltooid tegenwoordige tijd [o t t]

ik	vertrek
jij	vertrekt
hij	vertrekt
wij	vertrekken
jullie	vertrekken
zij	vertrekken

Present Perfect

Voltooid tegenwoordige tijd [v t t]

ik	heb vertrokken
jij	hebt vertrokken
hij	heeft vertrokken
wij	hebben vertrokken
jullie	hebben vertrokken
zij	hebben vertrokken

Past

Onvoltooid verleden tijd [o v t]

ik	vertrok
jij	vertrok
hij	vertrok
wij	vertrokken
jullie	vertrokken
zij	vertrokken

Past Perfect

Voltooid verleden tijd [v v t]

ik	had vertrokken
jij	had vertrokken
hij	had vertrokken
wij	hadden vertrokken
jullie	hadden vertrokken
zij	hadden vertrokken

Future

Onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd [o t t t]

ik	zal vertrekken
jij	zult vertrekken
hij	zal vertrekken
wij	zullen vertrekken
jullie	zullen vertrekken
zij	zullen vertrekken

Future Perfect

Voltooid tegenwoordige toekomende tijd [v t t t]

ik	zal vertrokken hebben
jij	zult vertrokken hebben
hij	zal vertrokken hebben
wij	zullen vertrokken hebben
jullie	zullen vertrokken hebben
zij	zullen vertrokken hebben

Conditional

Imperfect

Onvoltooid verleden toekomende tijd [o v t t]

ik	zou vertrekken
jij	zou vertrekken
hij	zou vertrekken
wij	zouden vertrekken
jullie	zouden vertrekken
zij	zouden vertrekken

Perfect

Voltooid verleden toekomende tijd [v v t t]

ik	zou vertrokken hebben
jij	zou vertrokken hebben
hij	zou vertrokken hebben
wij	zouden vertrokken hebben
jullie	zouden vertrokken hebben
zij	zouden vertrokken hebben

Imperative - Gebiedende wijs

jij

vertrek

Verbs conjugated like 'vertrekken'

aantreffen, aantrekken, aanzwellen, aftrekken, betreffen, betrekken, intrekken, overtreffen, treffen, trekken, uittrekken, vertrekken, voltrekken, voortrekken, zwellen, zwemmen,

Verbs similar to 'vertrekken'

verstrekken, betrekken, verbreken, verwekken, voltrekken, voortrekken, aantrekken, aftrekken, intrekken, overtreden,

Translations

abscond, to flee, often secretly

absent, to withhold from being present

blow, to leave

depart, to leave

leave, to depart (intransitive)

let, to leave

Synonyms & Antonyms

Synonyms

afnokken: aftaaien, inrukken, weggaan
gaan: aftaaien, opstappen, weggaan
heengaan: weggaan
opstappen: weggaan
samentrekken: ineenkrimpen, samenkrimpen
uitwijken: emigreren, weggaan
verlaten: weggaan
weggaan: afreizen, aftaaien, verdwijnen, weglopen

Sample Sentences

[...] zou zijn mij op iets toe te leggen met die standvastigheid, die tot het welslagen vereischt wordt; dat mijn vader beter zou doen mij zijne toestemming te geven, dan mij te dwingen zonder dezelve te vertrekken; dat ik thans achttien jaren oud en het dus te laat was om als leerling bij een koopman, of klerk bij een regtsgeleerde te gaan, en dat, zoo ik mij tot het een of ander vak begaf, ik gewis dit vóór [...] (Robinson Crusoe)
Wij vulden dus onze kruiken, aten den haas, dien wij gedood hadden, en besloten te vertrekken, zonder dat wij eenig spoor van menschen voetstappen in die landstreek gezien hadden. (Robinson Crusoe)
[...] mij zelven te verderven, kon evenmin dit aanbod weêrstaan, als mijn eerste verlangen om in de wereld rond te zwerven, hetgeen mijn vader mij zoo welmeenend afgeraden had. Ik zeide hun, dat ik gaarne vertrekken wilde, als zij mij beloofden in mijne afwezigheid het opzigt over mijne plantaadje te houden, en ingeval mij een ongeluk overkwam, daarmede te handelen, gelijk ik hun zou opgeven. Dit namen zij aan, [...] (Robinson Crusoe)
[...] begon op te steken, en in een kwartier blies het eene stijve koelte van het land. Thans begreep ik, dat het vruchteloos was een vlot te maken, met den wind van het land af, en dat het zaak was te vertrekken, voordat de vloed doorkwam; anders had ik het strand in het geheel niet kunnen bereiken; dus liet ik mij in het water afzakken en zwom het kanaal over, dat tusschen het schip en het strand lag, en [...] (Robinson Crusoe)
[...] waarschijnlijk alles ontrooven nu het airen schoot. Toen ik er langs ging om te zien hoe het stond, zag ik eene menigte vogels van allerlei soort er nabij, die slechts schenen te wachten tot ik zou vertrokken zijn. Dadelijk schoot ik onder hen, (want ik had altijd mijn geweer bij mij ) maar terstond daarop verhief zich eene wolk van vogels uit het graan, die ik nog niet gezien had. (Robinson Crusoe)
Toen ik mijn geweer laadde, zag ik de dieven overal rondom mij op de boomen zitten, alsof zij wachtten tot ik vertrokken zou zijn; ik deed alsof ik heen ging, en naauwelijks was ik uit hun gezigt of zij vielen weder in het graan. Ik was zoo verbitterd, dat ik niet wachten kon tot er nog meer waren, maar schoot weder [...] (Robinson Crusoe)
[...] nu vijftien jaren lang geweest was, zonder schijn of schaduw van eenig menschelijk wezen te zien, en dat zoo er ten eeniger tijd, deze gekomen waren, zij waarschijnlijk zoo spoedig zij konden weder vertrokken waren, aangezien zij tot hiertoe nimmer zich hier hadden gevestigd; dat het eenigste gevaar voor mij te wachten was uit het toevallig hier landen van eenig volk van het vaste land. Als deze echter [...] (Robinson Crusoe)
[...] was uit het toevallig hier landen van eenig volk van het vaste land. Als deze echter hierheen geslagen werden, was dit tegen hunnen wil, en dus zouden zij dan wel zoo spoedig zij konden weder vertrekken, en zelden een nacht overblijven, ten ware om het getij en het daglicht te hebben; en dus behoefde ik alleen op eene veilige schuilplaats bedacht te zijn, in geval eenige wilden mogten landen. (Robinson Crusoe)
Het ging zoo als ik dacht, want zoodra de vloed doorkwam, zag ik hen allen naar hunne kanoes gaan, en heenroeijen, of liever pagaaijen. Ik moet nog vermelden, dat een uur of zoo voor zij vertrokken, zij aan het dansen gingen, en ik kon door mijn kijker al hunne gebaren en houdingen duidelijk zien. Zij waren geheel naakt, schoon ik niet onderscheiden kon of het allen mannen dan of er ook [...] (Robinson Crusoe)
Zoodra ik hen vertrokken zag, nam ik twee geweren op schouder, stak twee pistolen in mijn gordel met mijne sabel zonder scheede, en begaf mij zoo spoedig ik kon naar den heuvel, waar ik het eerste spoor van hen gezien had. [...] (Robinson Crusoe)