Formes no personals
Infinitiu:
arrumbar
Gerundi:
arrumbant
Participi:
arrumbat
Cognates
-
Indicatiu
Present
| jo | arrumbo |
| tu | arrumbes |
| ell | arrumba |
| nos. | arrumbem |
| vos. | arrumbeu |
| ells | arrumben |
Perfet
| jo | he arrumbat |
| tu | has arrumbat |
| ell | ha arrumbat |
| nos. | hem arrumbat |
| vos. | heu arrumbat |
| ells | han arrumbat |
Imperfet
| jo | arrumbava |
| tu | arrumbaves |
| ell | arrumbava |
| nos. | arrumbàvem |
| vos. | arrumbàveu |
| ells | arrumbaven |
Plusquamperfet
| jo | havia arrumbat |
| tu | havies arrumbat |
| ell | havia arrumbat |
| nos. | havíem arrumbat |
| vos. | havíeu arrumbat |
| ells | havien arrumbat |
Futur simple
| jo | arrumbaré |
| tu | arrumbaràs |
| ell | arrumbarà |
| nos. | arrumbarem |
| vos. | arrumbareu |
| ells | arrumbaran |
Futur perfet
| jo | hauré arrumbat |
| tu | hauràs arrumbat |
| ell | haurà arrumbat |
| nos. | haurem arrumbat |
| vos. | haureu arrumbat |
| ells | hauran arrumbat |
Passat simple
| jo | arrumbí |
| tu | arrumbares |
| ell | arrumbà |
| nos. | arrumbàrem |
| vos. | arrumbàreu |
| ells | arrumbaren |
Passat anterior
| jo | haguí arrumbat |
| tu | hagueres arrumbat |
| ell | hagué arrumbat |
| nos. | haguérem arrumbat |
| vos. | haguéreu arrumbat |
| ells | haguéren arrumbat |
Passat perifràstic
| jo | vaig arrumbar |
| tu | vas arrumbar |
| ell | va arrumbar |
| nos. | vam arrumbar |
| vos. | vau arrumbar |
| ells | van arrumbar |
Passat anterior perifràsticr
| jo | vaig haver arrumbat |
| tu | vas haver arrumbat |
| ell | va haver arrumbat |
| nos. | vam haver arrumbat |
| vos. | vau haver arrumbat |
| ells | van haver arrumbat |
Condicional
| jo | arrumbaria |
| tu | arrumbaries |
| ell | arrumbaria |
| nos. | arrumbaríem |
| vos. | arrumbaríeu |
| ells | arrumbarien |
Condicional perfet
| jo | hauria; haguera arrumbat |
| tu | hauries; hagueres arrumbat |
| ell | hauria; haguera arrumbat |
| nos. | hauríem; haguérem arrumbat |
| vos. | hauríeu; haguéreu arrumbat |
| ells | haurien; hagueren arrumbat |
Subjuntiu
Present
| jo | arrumbi |
| tu | arrumbis |
| ell | arrumbi |
| nos. | arrumbem |
| vos. | arrumbeu |
| ells | arrumbin |
Perfet
| jo | hagi arrumbat |
| tu | hagis arrumbat |
| ell | hagi arrumbat |
| nos. | hàgim arrumbat |
| vos. | hàgiu arrumbat |
| ells | hagin arrumbat |
Imperfet
| jo | arrumbés |
| tu | arrumbessis |
| ell | arrumbés |
| nos. | arrumbéssim |
| vos. | arrumbéssiu |
| ells | arrumbessin |
Plusquamperfet
| jo | hagués arrumbat |
| tu | haguessis arrumbat |
| ell | hagués arrumbat |
| nos. | haguéssim arrumbat |
| vos. | haguéssiu arrumbat |
| ells | haguessin arrumbat |
Imperative
| tu | arrumba |
| ell | arrumbi |
| nos. | arrumbem |
| vos. | arrumbeu |
| ells | arrumbin |
Verbs conjugated like 'arrumbar'
abacallanar-se,
abadanar,
abadernar,
abaixar,
abalisar,
aballestar,
abancalar,
abanderar,
abandonar,
abarbetar,
abaronar,
abarrotar,
abastar,
abessonar,
abeurar,
abillar,
abismar,
abissar,
abjurar,
ablamar, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'arrumbar'
arrambar,
agrumar,
arribar,
arrimar,
arrufar,
arrugar,
arruïnar,
arruixar,
abrusar,
agambar,
Translations
Synonyms & Antonyms
Etymology
Additional Information
arrumbar [1851; de
rumb]
v 1 intr Adreçar-se vers un punt, vers una direcció determinada. La barca arrumba cap al sud.
2 pron S'arrumbaren a prendre terra.