leien – Luxembourgish verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive leien
Past participle geleeën

Cognates

Indicative

Present

ech	leien
du	läis
hien;si;hatt;et	läit
mir	leien
dir	leit
si	leien

Preterite

ech	louch
du	louchs
hien;si;hatt;et	louch
mir	louchen
dir	loucht
si	louchen

Perfect

ech	hu geleeën
du	hues geleeën
hien;si;hatt;et	huet geleeën
mir	hu geleeën
dir	hutt geleeën
si	hu geleeën

Pluperfect

ech	hat geleeën
du	has geleeën
hien;si;hatt;et	hat geleeën
mir	hate geleeën
dir	hat geleeën
si	hate geleeën

Future I

ech	wäert leien
du	wäerts leien
hien;si;hatt;et	wäert leien
mir	wäerte leien
dir	wäert leien
si	wäerte leien

Future II

ech	wäert geleeën hunn
du	wäerts geleeën hunn
hien;si;hatt;et	wäert geleeën hunn
mir	wäerte geleeën hunn
dir	wäert geleeën hunn
si	wäerte geleeën hunn

Conjunctive

Compound Conjunctive II

ech	géif leien
du	géifs leien
hien;si;hatt;et	géif leien
mir	géife leien
dir	géift leien
si	géife leien

Conjunctive II Perfect

ech	hätt geleeën
du	häss geleeën
hien;si;hatt;et	hätt geleeën
mir	hätte geleeën
dir	hätt geleeën
si	hätte geleeën

Simple Conjunctive II

ech	léich
du	léichs
hien;si;hatt;et	léich
mir	léichen
dir	léicht
si	léichen

Imperative

Singular	lei
Plural	leit

Verbs conjugated like leien

aleien, derbäileien, dernieftleien, drënnerleien, duerchleien, ëmleien, ënnerleien, leien, opleien, uleien, zeréckleien,

Translations

lie, be in horizontal position

Etymology

Through *lijen from Middle High German ligen, from Old High German ligen, from older liggen by generalisation of the stem of the 2nd and 3rd persons singular, from Proto-West Germanic *liggjan. Cognate with German liegen, Dutch liggen, English lie, Icelandic liggja. See: Middle High German 'ligen', German, old spelling 'liegen', Dutch 'liggen', English 'lie', Icelandic 'liggja'.

Verbs referencing "leien"

English lie.