dissilio – Latin verb conjugation

Latin verb forms of dissilio

Dictionary lookup word

(Ind. Present 1.sg.): dissiliō

Active Nominal Forms

Infinitive: dissilī́re
Present participle: dissiliēns; dissiliéntis
Future participle: dissultúrus
Gerund: dissiliéndum
Gerundive: dissiliéndus

Passive Nominal Forms

Infinitive: dissilī́re
Perfect participle: dissultum



Active

Indicative

Present

egodissiliō
tūdissilīs
isdissilit
nōsdissilī́mus
vōsdissilī́tis
iīdissiliunt

Imperfect

egodissiliḗbam
tūdissiliḗbās
isdissiliḗbat
nōsdissiliēbā́mus
vōsdissiliēbā́tis
iīdissiliḗbant

I Future

egodissiliam
tūdissiliēs
isdissiliet
nōsdissiliḗmus
vōsdissiliḗtis
iīdissilient

Perfect

egodissiluī
tūdissiluístī
isdissilúit
nōsdissilúimus
vōsdissiluístis
iīdissiluḗrunt

Pluperfect

egodissilúeram
tūdissilúerās
isdissilúerat
nōsdissiluerā́mus
vōsdissiluerā́tis
iīdissilúerant

II Future

egodissilúerō
tūdissilúeris
isdissilúerit
nōsdissiluérimus
vōsdissiluéritis
iīdissilúerint

Subjunctive

Present

egodissiliam
tūdissiliās
isdissiliat
nōsdissiliā́mus
vōsdissiliā́tis
iīdissiliant

Imperfect

egodissilī́rem
tūdissilī́rēs
isdissilī́ret
nōsdissilīrḗmus
vōsdissilīrḗtis
iīdissilī́rent








Perfect

egodissilúerim
tūdissilúeris
isdissilúerit
nōsdissiluérimus
vōsdissiluéritis
iīdissilúerint

Pluperfect

egodissiluíssem
tūdissiluíssēs
isdissiluísset
nōsdissiluissḗmus
vōsdissiluissḗtis
iīdissiluíssent

I Imperative

tūdissilī
vōsdissilī́te

II Imperative

tūdissilī́tō
isdissilī́tō
vōsdissilītṓte
iīdissiliúntō

Passive

Indicative

Present

egodissílior
tūdissilī́ris
isdissilī́tur
nōsdissilī́mur
vōsdissilī́minī
iīdissiliúntur

Imperfect

egodissiliḗbar
tūdissiliēbā́ris
isdissiliēbā́tur
nōsdissiliēbā́mur
vōsdissiliēbā́minī
iīdissiliēbántur

I Future

egodissiliar
tūdissiliḗris
isdissiliḗtur
nōsdissiliḗmur
vōsdissiliḗminī
iīdissiliéntur

Perfect

egodissultus sum
tūdissultus es
isdissultus est
nōsdissultī sumus
vōsdissultī estis
iīdissultī sunt

Pluperfect

egodissultus eram
tūdissultus erās
isdissultus erat
nōsdissultī erāmus
vōsdissultī erātis
iīdissultī erant

II Future

egodissultus erō
tūdissultus eris
isdissultus erit
nōsdissultī erimus
vōsdissultī eritis
iīdissultī erunt

Subjunctive

Present

egodissiliar
tūdissiliā́ris
isdissiliā́tur
nōsdissiliā́mur
vōsdissiliā́minī
iīdissiliā́ntur

Imperfect

egodissilī́rer
tūdissilīrḗris
isdissilīrḗtur
nōsdissilīrḗmur
vōsdissilīrḗminī
iīdissilīrḗntur








Perfect

egodissultus sim
tūdissultus sīs
isdissultus sit
nōsdissultī sīmus
vōsdissultī sītis
iīdissultī sint

Pluperfect

egodissultus essem
tūdissultus essēs
isdissultus esset
nōsdissultī essēmus
vōsdissultī essētis
iīdissultī essent

Verbs conjugated like 'dissilio'

assilio, circumsilio, desilio, dissilio, exsilio, insilio, prosilio, resilio, salio, transilio,

Translations

Etymology

From dis- + saliō.

Additional Information

Cognates

-

Sample Sentences

  • Niceros delectatus affabilitate amici: "Omne me, inquit, lucrum transeat, nisi iam dudum gaudimonio dissilio, quod te talem video. Itaque hilaria mera sint, etsi timeo istos scolasticos ne me rideant. Viderint: narrabo tamen, quid enim mihi aufert, qui ridet? Satius est rideri quam derideri." (Niceros was delighted by his friend's amiability and said, “May I never turn another penny if I am not ready to burst with joy at seeing you in such a good humour. Well, it shall be pure fun then, though I am afraid your clever friends will laugh at me. Still, let them; I will tell my story; what harm does a man's laugh do me? Being laughed at is more satisfactory than being sneered at.”) [c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 61]

Vulgate Verses