Noun: ketil
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | ketil |
| Sg. Def. | ketilin |
| Pl. Indef. | ketlar; katlar |
| Pl. Def. | ketlarnir; katlarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | ketils; katlar |
| Sg. Def. | ketilsins; katlarins |
| Pl. Indef. | ketla; katla |
| Pl. Def. | ketlanna; katlanna |
Dative
| Sg. Indef. | ketli; katli |
| Sg. Def. | ketlinum; katlinum |
| Pl. Indef. | ketlum; køtlum |
| Pl. Def. | ketlunum; køtlunum |
Accusative
| Sg. Indef. | ketil |
| Sg. Def. | ketilin |
| Pl. Indef. | ketlar; katlar |
| Pl. Def. | ketlarnar; katlarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like ketil
ketil,
Etymology
From Old Norse ketill, from Latin catillus. Cognate with Swedish kittel. See: Old Norse Nouns '
ketill', Latin Nouns '
catillus', Swedish Nouns '
kittel'.
Translations