Formes no personals
Infinitiu:
argüir
Gerundi:
argüint
Participi:
argüit
Cognates
-
Indicatiu
Present
| jo | argüeixo |
| tu | argüeixes |
| ell | argüeix |
| nos. | argüim |
| vos. | argüiu |
| ells | argüeixen |
Perfet
| jo | he argüit |
| tu | has argüit |
| ell | ha argüit |
| nos. | hem argüit |
| vos. | heu argüit |
| ells | han argüit |
Imperfet
| jo | argüia |
| tu | argüies |
| ell | argüia |
| nos. | argüíem |
| vos. | argüíeu |
| ells | argüien |
Plusquamperfet
| jo | havia argüit |
| tu | havies argüit |
| ell | havia argüit |
| nos. | havíem argüit |
| vos. | havíeu argüit |
| ells | havien argüit |
Futur simple
| jo | argüiré |
| tu | argüiràs |
| ell | argüirà |
| nos. | argüirem |
| vos. | argüireu |
| ells | argüiran |
Futur perfet
| jo | hauré argüit |
| tu | hauràs argüit |
| ell | haurà argüit |
| nos. | haurem argüit |
| vos. | haureu argüit |
| ells | hauran argüit |
Passat simple
| jo | argüí |
| tu | argüires |
| ell | argüí |
| nos. | argüírem |
| vos. | argüíreu |
| ells | argüíren |
Passat anterior
| jo | haguí argüit |
| tu | hagueres argüit |
| ell | hagué argüit |
| nos. | haguérem argüit |
| vos. | haguéreu argüit |
| ells | haguéren argüit |
Passat perifràstic
| jo | vaig argüir |
| tu | vas argüir |
| ell | va argüir |
| nos. | vam argüir |
| vos. | vau argüir |
| ells | van argüir |
Passat anterior perifràsticr
| jo | vaig haver argüit |
| tu | vas haver argüit |
| ell | va haver argüit |
| nos. | vam haver argüit |
| vos. | vau haver argüit |
| ells | van haver argüit |
Condicional
| jo | argüiria |
| tu | argüiries |
| ell | argüiria |
| nos. | argüiríem |
| vos. | argüiríeu |
| ells | argüirien |
Condicional perfet
| jo | hauria; haguera argüit |
| tu | hauries; hagueres argüit |
| ell | hauria; haguera argüit |
| nos. | hauríem; haguérem argüit |
| vos. | hauríeu; haguéreu argüit |
| ells | haurien; hagueren argüit |
Subjuntiu
Present
| jo | argüeixi |
| tu | argüeixis |
| ell | argüeixi |
| nos. | argüim |
| vos. | argüiu |
| ells | argüeixin |
Perfet
| jo | hagi argüit |
| tu | hagis argüit |
| ell | hagi argüit |
| nos. | hàgim argüit |
| vos. | hàgiu argüit |
| ells | hagin argüit |
Imperfet
| jo | argüís |
| tu | argüissis |
| ell | argüís |
| nos. | argüíssim |
| vos. | argüíssiu |
| ells | argüissin |
Plusquamperfet
| jo | hagués argüit |
| tu | haguessis argüit |
| ell | hagués argüit |
| nos. | haguéssim argüit |
| vos. | haguéssiu argüit |
| ells | haguessin argüit |
Imperative
| tu | argüeix |
| ell | argüeixi |
| nos. | argüim |
| vos. | argüiu |
| ells | argüeixin |
Verbs similar to 'argüir'
agrir,
sargir,
urgir,
abduir,
abluir,
abolir,
abonir,
acudir,
adduir,
adir,
Translations
argue, to present a viewpoint
Etymology
Additional Information
argüir [s. XIV; del ll.
arguere, íd.]
v 1 intr Donar raons a favor o en contra d'una opinió, d'una proposició, d'una mesura; raonar, discutir.
2 tr Deduir raonadament.
Argüir una veritat d'una altra.
3 tr Ésser indici (d'alguna cosa). Aquestes concessions argüeixen la feblesa dels directors.
ar_gü_ir.