Infinitive
| Nominative | dunken |
| Genitive | dunkens |
| Dative | dunkene |
Indicative
Present
| 1st sing. | dunke |
| 2nd sing. | duncs; dunkes |
| 3rd sing. | dunct; dunket |
| 1st plur. | dunken |
| 2nd plur. | dunct; dunket |
| 3rd plur. | dunken |
Past
Subjunctive
Present
| 1st sing. | dunke |
| 2nd sing. | duncs; dunkes |
| 3rd sing. | dunke |
| 1st plur. | dunken |
| 2nd plur. | dunct; dunket |
| 3rd plur. | dunken |
Past
Imperative
| Singular | dunc; dunke |
| Plural | dunct; dunket |
Etymology
From Old Dutch thunken, from Proto-West Germanic *þunkijan.
Verbs referencing "dunken"
Dutch
dunken.
Sample Sentences
Cognates
-