Nominal Forms
Infinitive:
kunna
Present participle:
kunnandi
Past participle:
kunnat
The Verbix conjugation routines for
Old Norse
are under construction. Therefore, there might be errors and incomplete inflections. Thank you for your patience!
Cognates
-
Indicative
Present
| ek | kann |
| þú | kannt |
| hann | kann |
| vér | kunnum |
| þér | kunnuð |
| þeir | kunnu |
Past
| ek | kunna |
| þú | kunnir |
| hann | kunni |
| vér | kunnum |
| þér | kunnuð |
| þeir | kunnu |
Subjunctive
Present
| ek | kunna |
| þú | kunnir |
| hann | kunni |
| vér | kunnim |
| þér | kunnið |
| þeir | kunni |
Past
| ek | kynna |
| þú | kynnir |
| hann | kynni |
| vér | kynnim |
| þér | kynnið |
| þeir | kynni |
Imperative
| þú | kunn |
| vér | kunnum |
| þér | kunnuð |
Verbs similar to 'kunna'
unna,
muna,
nenna,
brenna,
hefna,
kalla,
kaupa,
kemba,
munu,
ræna,
Etymology
From Proto-Germanic *kunnaną. Ultimately from Proto-Indo-European *ǵneh₃- (“to know”). See: Proto-Germanic '
*kunnaną'.
Verbs referencing "kunna"
Faroese
kunna, Icelandic
kunna, Norwegian, nynorsk
kunna, Old Swedish
kunna, Swedish
kunna, Danish
kunne, Norwegian
kunne.