Nominal Forms
Infinitive erëmgesinn
Past participle erëmgesinn
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | gesinn erëm |
| du | gesäis erëm |
| hien;si;hatt;et | gesäit erëm |
| mir | gesinn erëm |
| dir | gesitt erëm |
| si | gesinn erëm |
Preterite
| ech | gesouch erëm |
| du | gesouchs erëm |
| hien;si;hatt;et | gesouch erëm |
| mir | gesouchen erëm |
| dir | gesoucht erëm |
| si | gesouchen erëm |
Perfect
| ech | hu erëmgesinn |
| du | hues erëmgesinn |
| hien;si;hatt;et | huet erëmgesinn |
| mir | hu erëmgesinn |
| dir | hutt erëmgesinn |
| si | hu erëmgesinn |
Pluperfect
| ech | hat erëmgesinn |
| du | has erëmgesinn |
| hien;si;hatt;et | hat erëmgesinn |
| mir | hate erëmgesinn |
| dir | hat erëmgesinn |
| si | hate erëmgesinn |
Future I
| ech | wäert erëmgesinn |
| du | wäerts erëmgesinn |
| hien;si;hatt;et | wäert erëmgesinn |
| mir | wäerte erëmgesinn |
| dir | wäert erëmgesinn |
| si | wäerte erëmgesinn |
Future II
| ech | wäert erëmgesinn hunn |
| du | wäerts erëmgesinn hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert erëmgesinn hunn |
| mir | wäerte erëmgesinn hunn |
| dir | wäert erëmgesinn hunn |
| si | wäerte erëmgesinn hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif erëmgesinn |
| du | géifs erëmgesinn |
| hien;si;hatt;et | géif erëmgesinn |
| mir | géife erëmgesinn |
| dir | géift erëmgesinn |
| si | géife erëmgesinn |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt erëmgesinn |
| du | häss erëmgesinn |
| hien;si;hatt;et | hätt erëmgesinn |
| mir | hätte erëmgesinn |
| dir | hätt erëmgesinn |
| si | hätte erëmgesinn |
Simple Conjunctive II
| ech | geséich erëm |
| du | geséichs erëm |
| hien;si;hatt;et | geséich erëm |
| mir | geséichen erëm |
| dir | geséicht erëm |
| si | geséichen erëm |
Imperative
| Singular | geséi erëm |
| Plural | gesitt erëm |
Translations
Etymology
Sample Sentences