Noun: vindur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | vindur |
| Sg. Def. | vindurin |
| Pl. Indef. | vindar |
| Pl. Def. | vindarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | vinds |
| Sg. Def. | vindsins |
| Pl. Indef. | vinda |
| Pl. Def. | vindanna |
Dative
| Sg. Indef. | vindi |
| Sg. Def. | vindinum |
| Pl. Indef. | vindum |
| Pl. Def. | vindunum |
Accusative
| Sg. Indef. | vind |
| Sg. Def. | vindin |
| Pl. Indef. | vindar |
| Pl. Def. | vindarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like vindur
snákur,
veðurfrøðingur,
frøðingur,
skorsteinur,
smaragdur,
føroyingur,
diamantur,
fjallatindur,
sabbatur,
elduvíkingur,
bjargingarvestur,
norðoyingur,
farmaceutur,
hvalvíkingur,
studentur,
pavstur,
sandoyingur,
mortítlingur,
verkfrøðingur,
løgfrøðingur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse vindr, from Proto-Germanic *windaz, from Proto-Indo-European *h₂wéh₁n̥ts (“blowing”), present participle of *h₂weh₁- (“to blow”). See: Old Norse Nouns '
vindr'.
Translations