Noun: køkur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | køkur |
| Sg. Def. | køkurin |
| Pl. Indef. | køkar |
| Pl. Def. | køkarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | køks |
| Sg. Def. | køksins |
| Pl. Indef. | køka |
| Pl. Def. | køkanna |
Dative
| Sg. Indef. | køki |
| Sg. Def. | køkinum |
| Pl. Indef. | køkum |
| Pl. Def. | køkunum |
Accusative
| Sg. Indef. | køk |
| Sg. Def. | køkin |
| Pl. Indef. | køkar |
| Pl. Def. | køkarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like køkur
snákur,
veðurfrøðingur,
frøðingur,
skorsteinur,
smaragdur,
føroyingur,
diamantur,
fjallatindur,
sabbatur,
elduvíkingur,
bjargingarvestur,
norðoyingur,
farmaceutur,
hvalvíkingur,
studentur,
pavstur,
sandoyingur,
mortítlingur,
verkfrøðingur,
løgfrøðingur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Middle Low German kȫken(e) (also as kȫke), from Old Saxon *kukina, from Proto-West Germanic *kukinā, from Late Latin cocīna, from earlier coquīna.
Translations