Infinitive
| Nominative | wenken |
| Genitive | wenkens |
| Dative | wenkene |
Indicative
Present
| 1st sing. | wenke |
| 2nd sing. | wencs; wenkes |
| 3rd sing. | wenct; wenket |
| 1st plur. | wenken |
| 2nd plur. | wenct; wenket |
| 3rd plur. | wenken |
Past
Subjunctive
Present
| 1st sing. | wenke |
| 2nd sing. | wencs; wenkes |
| 3rd sing. | wenke |
| 1st plur. | wenken |
| 2nd plur. | wenct; wenket |
| 3rd plur. | wenken |
Past
Imperative
| Singular | wenc; wenke |
| Plural | wenct; wenket |
Etymology
From Old Dutch *wenken, from Proto-Germanic *wankijaną.
Verbs referencing "wenken"
Dutch
wenken.
Sample Sentences
Cognates
-