Noun: sveinur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | sveinur |
| Sg. Def. | sveinurin |
| Pl. Indef. | sveinar |
| Pl. Def. | sveinarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | sveins |
| Sg. Def. | sveinsins |
| Pl. Indef. | sveina |
| Pl. Def. | sveinanna |
Dative
| Sg. Indef. | sveini |
| Sg. Def. | sveininum |
| Pl. Indef. | sveinum |
| Pl. Def. | sveinunum |
Accusative
| Sg. Indef. | svein |
| Sg. Def. | sveinin |
| Pl. Indef. | sveinar |
| Pl. Def. | sveinarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like sveinur
snákur,
veðurfrøðingur,
frøðingur,
skorsteinur,
smaragdur,
føroyingur,
diamantur,
fjallatindur,
sabbatur,
elduvíkingur,
bjargingarvestur,
norðoyingur,
farmaceutur,
hvalvíkingur,
studentur,
pavstur,
sandoyingur,
mortítlingur,
verkfrøðingur,
løgfrøðingur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
1. From Old Norse sveinn, from Proto-Germanic *swaina-, *swainaz (“relative, young man, servant”), from Proto-Indo-European *swé (“oneself; aside, separate, apart”), thus properly one's own.
2. Other reflexes of PG *swainaz include Old English swān (modern English swain), Old High German swein. See: Old Norse Nouns '
sveinn'.
Verbs referencing "sveinur"
Swedish Nouns
sven.
Translations