Noun: hundur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | hundur |
| Sg. Def. | hundurin |
| Pl. Indef. | hundar |
| Pl. Def. | hundarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | hunds |
| Sg. Def. | hundsins |
| Pl. Indef. | hunda |
| Pl. Def. | hundanna |
Dative
| Sg. Indef. | hundi |
| Sg. Def. | hundinum |
| Pl. Indef. | hundum |
| Pl. Def. | hundunum |
Accusative
| Sg. Indef. | hund |
| Sg. Def. | hundin |
| Pl. Indef. | hundar |
| Pl. Def. | hundarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like hundur
snákur,
veðurfrøðingur,
frøðingur,
skorsteinur,
smaragdur,
føroyingur,
diamantur,
fjallatindur,
sabbatur,
elduvíkingur,
bjargingarvestur,
norðoyingur,
farmaceutur,
hvalvíkingur,
studentur,
pavstur,
sandoyingur,
mortítlingur,
verkfrøðingur,
løgfrøðingur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse hundr, from Proto-Germanic *hundaz, from Proto-Indo-European *ḱwn̥tós, from *ḱwṓ (“dog”). See: Old Norse Nouns '
hundr'.
Translations