Noun: brundur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | brundur |
| Sg. Def. | brundurin |
| Pl. Indef. | brundar |
| Pl. Def. | brundarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | brunds |
| Sg. Def. | brundsins |
| Pl. Indef. | brunda |
| Pl. Def. | brundanna |
Dative
| Sg. Indef. | brundi |
| Sg. Def. | brundinum |
| Pl. Indef. | brundum |
| Pl. Def. | brundunum |
Accusative
| Sg. Indef. | brund |
| Sg. Def. | brundin |
| Pl. Indef. | brundar |
| Pl. Def. | brundarnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like brundur
snákur,
veðurfrøðingur,
frøðingur,
skorsteinur,
smaragdur,
føroyingur,
diamantur,
fjallatindur,
sabbatur,
elduvíkingur,
bjargingarvestur,
norðoyingur,
farmaceutur,
hvalvíkingur,
studentur,
pavstur,
sandoyingur,
mortítlingur,
verkfrøðingur,
løgfrøðingur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse brundr, cognate with Danish brynde (“ardour”) and German Brunst (“heat, rut; sexual excitement of animals”), itself from the Old High German brunst. See: Old Norse Nouns '
brundr', German Nouns '
Brunst'.
Translations