markōną – Proto-Germanic verb conjugation

Proto-Germanic verb forms of markōną

Active Voice

Indicative Present

1st sing.markō
2nd sing.markōsi
3rd sing.markōþi
1st dualmarkōs
2nd dualmarkōþiz
1st plur.markōmaz
2nd plur.markōþ
3rd plur.markōnþi

Indicative Past

1st sing.markōdǭ
2nd sing.markōdēz
3rd sing.markōdē
1st dualmarkōdēdū
2nd dualmarkōdēdudiz
1st plur.markōdēdum
2nd plur.markōdēdud
3rd plur.markōdēdun

Subjunctive Present

1st sing.markǭ
2nd sing.markōs
3rd sing.markō
1st dualmarkōw
2nd dualmarkōþiz
1st plur.markōm
2nd plur.markōþ
3rd plur.markōn

Subjunctive Past

1st sing.markōdēdį̄
2nd sing.markōdēdīz
3rd sing.markōdēdī
1st dualmarkōdēdīw
2nd dualmarkōdēdīdiz
1st plur.markōdēdīm
2nd plur.markōdēdīd
3rd plur.markōdēdīn

Imperative

2nd sing.markō
3rd sing.markōþau
2nd dualmarkōþiz
2nd plur.markōþ
3rd plur.markōnþau

Passive Voice

Indicative

1st sing.markōi
2nd sing.markōsai
3rd sing.markōþai
1st plur.markōnþai
2nd plur.markōnþai
3rd plur.markōnþai

Subjunctive

2nd sing.markōsau
3rd sing.markōþau
1st plur.markōnþau
2nd plur.markōnþau
3rd plur.markōnþau

Participles

Presentmarkōndz
Pastmarkōdaz

Etymology

From *marką (“mark, sign, stamp”) + *-ōną.

Verbs referencing "markōną"

English march, French marcher, Icelandic marka, Old English mearcian, Esperanto marŝi, Danish marchere, Old Saxon markon, Valencian marxar, Old French marchier.

Cognates

-