suppeto – Latin verb conjugation

Latin verb forms of suppeto

Dictionary lookup word

(Ind. Present 1.sg.): suppetō

Active Nominal Forms

Infinitive: suppétere
Present participle: suppetēns; suppeténtis
Future participle: suppetītúrus
Gerund: suppeténdum
Gerundive: suppeténdus

Passive Nominal Forms

Infinitive: suppétere
Perfect participle: suppetītum



Active

Indicative

Present

egosuppetō
tūsuppetis
issuppetit
nōssuppétimus
vōssuppétitis
iīsuppetunt

Imperfect

egosuppetḗbam
tūsuppetḗbās
issuppetḗbat
nōssuppetēbā́mus
vōssuppetēbā́tis
iīsuppetḗbant

I Future

egosuppetam
tūsuppetēs
issuppetet
nōssuppetḗmus
vōssuppetḗtis
iīsuppetent

Perfect

egosuppetīvī
tūsuppetīvístī
issuppetīvit
nōssuppetīvimus
vōssuppetīvístis
iīsuppetīvḗrunt

Pluperfect

egosuppetī́veram
tūsuppetī́verās
issuppetī́verat
nōssuppetīverā́mus
vōssuppetīverā́tis
iīsuppetī́verant

II Future

egosuppetī́verō
tūsuppetī́veris
issuppetī́verit
nōssuppetīvérimus
vōssuppetīvéritis
iīsuppetī́verint

Subjunctive

Present

egosuppetam
tūsuppetās
issuppetat
nōssuppetā́mus
vōssuppetā́tis
iīsuppetant

Imperfect

egosuppeterem
tūsuppeterēs
issuppeteret
nōssuppeterḗmus
vōssuppeterḗtis
iīsuppeterent








Perfect

egosuppetī́verim
tūsuppetī́veris
issuppetī́verit
nōssuppetīvérimus
vōssuppetīvéritis
iīsuppetī́verint

Pluperfect

egosuppetīvíssem
tūsuppetīvíssēs
issuppetīvísset
nōssuppetīvissḗmus
vōssuppetīvissḗtis
iīsuppetīvíssent

I Imperative

tūsuppete
vōssuppétite

II Imperative

tūsuppétitō
issuppétitō
vōssuppetitṓte
iīsuppetúntō

Passive

Indicative

Present

egosuppetor
tūsuppéteris
issuppétitur
nōssuppétimur
vōssuppetíminī
iīsuppetúntur

Imperfect

egosuppetḗbar
tūsuppetēbā́ris
issuppetēbā́tur
nōssuppetēbā́mur
vōssuppetēbā́minī
iīsuppetēbántur

I Future

egosuppetar
tūsuppetḗris
issuppetḗtur
nōssuppetḗmur
vōssuppetḗminī
iīsuppeténtur

Perfect

egosuppetītus sum
tūsuppetītus es
issuppetītus est
nōssuppetītī sumus
vōssuppetītī estis
iīsuppetītī sunt

Pluperfect

egosuppetītus eram
tūsuppetītus erās
issuppetītus erat
nōssuppetītī erāmus
vōssuppetītī erātis
iīsuppetītī erant

II Future

egosuppetītus erō
tūsuppetītus eris
issuppetītus erit
nōssuppetītī erimus
vōssuppetītī eritis
iīsuppetītī erunt

Subjunctive

Present

egosuppetar
tūsuppetā́ris
issuppetā́tur
nōssuppetā́mur
vōssuppetā́minī
iīsuppetā́ntur

Imperfect

egosuppeterer
tūsuppeterḗris
issuppeterḗtur
nōssuppeterḗmur
vōssuppeterḗminī
iīsuppeterḗntur








Perfect

egosuppetītus sim
tūsuppetītus sīs
issuppetītus sit
nōssuppetītī sīmus
vōssuppetītī sītis
iīsuppetītī sint

Pluperfect

egosuppetītus essem
tūsuppetītus essēs
issuppetītus esset
nōssuppetītī essēmus
vōssuppetītī essētis
iīsuppetītī essent

Verbs conjugated like 'suppeto'

appeto, competo, expeto, oppeto, peto, repeto, suppeto,

Verbs similar to 'suppeto'

appeto, oppeto, supero, suppedito, suppleo, suppono, supporto, competo, expeto, peto,

Translations

Etymology

1. Etymology tree
2. Proto-Indo-European *upó
3. Proto-Italic *supo
4. Latin sub
5. Latin sub-
6. Proto-Indo-European *peth₂-
7. Proto-Indo-European *péth₂eti
8. Latin petō
9. Latin suppetō
10. From sub- + petō.

Additional Information

Cognates

-

Sample Sentences

  • si dixeris vires non suppetunt qui inspector est cordis ipse intellegit et servatorem animae tuae nihil fallit reddetque homini iuxta opera sua

Vulgate Verses

  • (Proverbia 24:12) si dixeris vires non suppetunt qui inspector est cordis ipse intellegit et servatorem animae tuae nihil fallit reddetque homini iuxta opera sua If thou sayest, Behold, we knew it not; doth not he that pondereth the heart consider it? and he that keepeth thy soul, doth not he know it? and shall not he render to every man according to his works?