Infinitive
| Nominative | quiten |
| Genitive | quitens |
| Dative | quitene |
Indicative
Present
| 1st sing. | quite |
| 2nd sing. | quits; quites |
| 3rd sing. | quit; quitet |
| 1st plur. | quiten |
| 2nd plur. | quit; quitet |
| 3rd plur. | quiten |
Past
Subjunctive
Present
| 1st sing. | quite |
| 2nd sing. | quits; quites |
| 3rd sing. | quite |
| 1st plur. | quiten |
| 2nd plur. | quit; quitet |
| 3rd plur. | quiten |
Past
Imperative
| Singular | quit; quite |
| Plural | quit; quitet |
Etymology
Borrowed from Old French quiter, from Latin quiētō. See: Latin '
quiētō'.
Verbs referencing "quiten"
Dutch
kwijten.
Sample Sentences
Cognates
-