Infinitive
| Nominative | erven |
| Genitive | ervens |
| Dative | ervene |
Indicative
Present
| 1st sing. | erve |
| 2nd sing. | erfs; erves |
| 3rd sing. | erft; ervet |
| 1st plur. | erven |
| 2nd plur. | erft; ervet |
| 3rd plur. | erven |
Past
Subjunctive
Present
| 1st sing. | erve |
| 2nd sing. | erfs; erves |
| 3rd sing. | erve |
| 1st plur. | erven |
| 2nd plur. | erft; ervet |
| 3rd plur. | erven |
Past
Imperative
| Singular | erf; erve |
| Plural | erft; ervet |
Etymology
From Proto-West Germanic *arbijan, from Proto-Germanic *arbijaną, denominative from *arbiją, from Proto-Indo-European *h₃erbʰ- (“change allegiance or status or ownership”). Equivalent to erve + -en. See: Proto-Germanic '
*arbijaną'.
Verbs referencing "erven"
Dutch
erven.
Sample Sentences
Cognates
-