Infinitive: brettja
Supine: brekkt
Indicative
Present
| ig | brettjer |
| du | brettjer |
| an;ą̊;eð | brettjer |
| wįð | brettjum |
| ið | brettjið |
| dier | brettja |
Past
| ig | brekkte |
| du | brekkte |
| an;ą̊;eð | brekkte |
| wįð | brekktum |
| ið | brekktið |
| dier | brekkte |
Imperative
| Sg.2 | brettje |
| Pl.1 | brettjum |
| Pl.2 | brettjið |
Etymology
From Proto-Germanic *brakjaną, from Proto-Indo-European *(*s)*bʰreg- (cf. Sv. etym. ordb. and Etym. Wtb. der Dt. Dial.).
Verbs conjugated like brettja
brettja,
slettja,
drettja,
strettja,
knettja,
knyttja,
klettja,
sprettja,
tryttja,
tyttja,
tettja,
stettja,
wettja,
ryttja,
rettja,
fetryttja,