forcippian – Old English verb conjugation

Old English verb forms of forcippian

Infinitive

forċippian
forċippienne

Participles

Presentforċippiende
Pastforċippod

Indicative

Present

1st sing.forċippiġe
2nd sing.forċippast
3rd sing.forċippaþ
1st plur.forċippiaþ
2nd plur.forċippiaþ
3rd plur.forċippiaþ

Past

1st sing.forċippode
2nd sing.forċippodest
3rd sing.forċippode
1st plur.forċippodon
2nd plur.forċippodon
3rd plur.forċippodon

Subjunctive

Present

1st sing.forċippiġe
2nd sing.forċippiġe
3rd sing.forċippiġe
1st plur.forċippiġen
2nd plur.forċippiġen
3rd plur.forċippiġen

Past

1st sing.forċippode
2nd sing.forċippode
3rd sing.forċippode
1st plur.forċippoden
2nd plur.forċippoden
3rd plur.forċippoden

Imperative

Singularforċippa
Pluralforċippiaþ

Verbs conjugated like 'forcippian'

forcippian,

Etymology

From for- + *ċippian (“to cut, chop”). Akin to Middle Dutch kippen (“to cut, strike, knock”), Middle Low German kippen (“to hatch out”), Old Swedish kippa (“to chop”), Old English ċipp (“chip”). More at chip, chop. See: Old Swedish 'kippa'.

Sample Sentences

Cognates

See the 4 cognates of forcippian