feccan – Old English verb conjugation

Old English verb forms of feccan

Infinitive

feċċan
feċċenne

Participles

Presentfeċċende
Past(ġe)feaht

Indicative

Present

1st sing.feċċe
2nd sing.feċest
3rd sing.feċeþ
1st plur.feċċaþ
2nd plur.feċċaþ
3rd plur.feċċaþ

Past

1st sing.feahte
2nd sing.feahtest
3rd sing.feahte
1st plur.feahton
2nd plur.feahton
3rd plur.feahton

Subjunctive

Present

1st sing.feċċe
2nd sing.feċċe
3rd sing.feċċe
1st plur.feċċen
2nd plur.feċċen
3rd plur.feċċen

Past

1st sing.feahte
2nd sing.feahte
3rd sing.feahte
1st plur.feahten
2nd plur.feahten
3rd plur.feahten

Imperative

Singularfeċe
Pluralfeċċaþ

Verbs conjugated like 'feccan'

cweccan, feccan, leccan, þeccan, weccan,

Verbs similar to 'feccan'

leccan, reccan, weccan, þeccan, aweccan, bercan, cweccan, decan, dreccan, eacan,

Etymology

1. Apparently an alteration of fetian, fatian (“to fetch, induce, marry”), from Proto-West Germanic *fatōn, from Proto-Germanic *fatōną, *fatjaną (“to fetch”), from Proto-Indo-European *ped- (“foot”).
2. Cognate with Old Frisian fatia (“to fetch”), Old High German fazzōn (“to touch, grasp”) (German fassen), Old Norse fata, feta (“to go, step”) (Icelandic feta). More at foot. See: Proto-Germanic '*fatōną', Old Frisian 'fatia', German, old spelling 'fassen', Icelandic 'feta'.

Sample Sentences

Cognates

-