cneatian – Old English verb conjugation

Old English verb forms of cneatian

Infinitive

cnēatian
cnēatienne

Participles

Presentcnēatiende
Past(ġe)cnēatod

Indicative

Present

1st sing.cnēatiġe
2nd sing.cnēatast
3rd sing.cnēataþ
1st plur.cnēatiaþ
2nd plur.cnēatiaþ
3rd plur.cnēatiaþ

Past

1st sing.cnēatode
2nd sing.cnēatodest
3rd sing.cnēatode
1st plur.cnēatodon
2nd plur.cnēatodon
3rd plur.cnēatodon

Subjunctive

Present

1st sing.cnēatiġe
2nd sing.cnēatiġe
3rd sing.cnēatiġe
1st plur.cnēatiġen
2nd plur.cnēatiġen
3rd plur.cnēatiġen

Past

1st sing.cnēatode
2nd sing.cnēatode
3rd sing.cnēatode
1st plur.cnēatoden
2nd plur.cnēatoden
3rd plur.cnēatoden

Imperative

Singularcnēata
Pluralcnēatiaþ

Verbs conjugated like 'cneatian'

cneatian,

Etymology

From Proto-West Germanic *knautōn, from Proto-Indo-European *gnew-t-n- (“to press”), from *gen- (“to press together, pinch”).

Sample Sentences

Cognates

-