deynen – Middle English verb conjugation

Middle English verb forms of deynen

Infinitive

deynen; to deynen; deyne

Participles

Presentdeynende; deynynge
Pastdeyned; ydeyned

Indicative

Present

1st sing.deyne
2nd sing.deynest
3rd sing.deyneth
1st plur.deynen; deyne; deyneth
2nd plur.deynen; deyne; deyneth
3rd plur.deynen; deyne; deyneth

Past

1st sing.deyned; deynede
2nd sing.deynedest
3rd sing.deyned; deynede
1st plur.deyneden; deyned; deynede
2nd plur.deyneden; deyned; deynede
3rd plur.deyneden; deyned; deynede

Subjunctive

Present

1st sing.deyne
2nd sing.deyne
3rd sing.deyne

Past

1st sing.deyned; deynede
2nd sing.deyned; deynede
3rd sing.deyned; deynede

Imperative

Singulardeyne
Pluraldeyneth; deyne

Verbs conjugated like deynen

synnen, syften, serven, snoren, snesen, sighen, skewen, wondren, symulen, blosmen, blissen, suffisen, blessen, damagen, daunten, dauncen, gamenen, plukken, wratthen, snarken, etc. (List truncated at 20 verbs)

Etymology

From Old French deignier (“consider worthy”), from Latin dīgnō. See: Old French 'deignier', Latin 'digno'.

Sample Sentences

Cognates

-