Infinitive
synnen; to synnen; synne
Participles
| Present | synnende; synnynge |
| Past | synned; ysynned |
Indicative
Present
| 1st sing. | synne |
| 2nd sing. | synnest |
| 3rd sing. | synneth |
| 1st plur. | synnen; synne; synneth |
| 2nd plur. | synnen; synne; synneth |
| 3rd plur. | synnen; synne; synneth |
Past
| 1st sing. | synned; synnede |
| 2nd sing. | synnedest |
| 3rd sing. | synned; synnede |
| 1st plur. | synneden; synned; synnede |
| 2nd plur. | synneden; synned; synnede |
| 3rd plur. | synneden; synned; synnede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | synne |
| 2nd sing. | synne |
| 3rd sing. | synne |
Past
| 1st sing. | synned; synnede |
| 2nd sing. | synned; synnede |
| 3rd sing. | synned; synnede |
Imperative
| Singular | synne |
| Plural | synneth; synne |
Verbs conjugated like synnen
synnen,
syften,
serven,
snoren,
snesen,
sighen,
skewen,
wondren,
symulen,
blosmen,
blissen,
suffisen,
blessen,
damagen,
daunten,
dauncen,
gamenen,
plukken,
wratthen,
snarken, etc. (List truncated at 20 verbs)
Etymology
From Old English syngian; by the late ME period, usually remodelled on synne + -en (infinitival suffix). See: Old English '
syngian'.
Sample Sentences
Cognates
-