fusen – Middle English verb conjugation

Middle English verb forms of fusen

Infinitive

fusen; to fusen; fuse

Participles

Presentfūsende; fūsynge; fusynge; fusende
Pastfūsed; fused; yfused

Indicative

Present

1st sing.fuse
2nd sing.fusest
3rd sing.fūseth; fuseth
1st plur.fusen; fuse; fuseth
2nd plur.fusen; fuse; fuseth
3rd plur.fusen; fuse; fuseth

Past

1st sing.fūsed; fused; fusede
2nd sing.fusedest
3rd sing.fūsed; fused; fusede
1st plur.fuseden; fused; fusede
2nd plur.fuseden; fused; fusede
3rd plur.fuseden; fused; fusede

Subjunctive

Present

1st sing.fuse
2nd sing.fuse
3rd sing.fuse

Past

1st sing.fused; fusede
2nd sing.fused; fusede
3rd sing.fused; fusede

Imperative

Singularfuse
Pluralfuseth; fuse

Verbs conjugated like fusen

fusen,

Etymology

From Old English fȳsan (“to send forth, impel, stimulate: drive away, put to flight, banish; hasten, prepare oneself”), from Proto-Germanic *funsijaną. Reinforced by Old English gefȳsan (“to make ready, cause to hasten, make eager”). See: Proto-Germanic '*funsijaną'.

Sample Sentences

  • He lette þider fusen al þat he hafde ihalden, þat corn of þissen londe. — Layamon's Brut, 1275
  • Oþer þu heom fusen, oþer þu heom feolle. — Layamon's Brut, 1275

Cognates

-