fayten – Middle English verb conjugation

Middle English verb forms of fayten

Infinitive

fayten; to fayten

Participles

Presentfaytende; faytynge
Pastfayted; yfayted

Indicative

Present

1st sing.fayte
2nd sing.faytest
3rd sing.fayteth
1st plur.fayten; fayte; fayteth
2nd plur.fayten; fayte; fayteth
3rd plur.fayten; fayte; fayteth

Past

1st sing.fayted; faytede
2nd sing.faytedest
3rd sing.fayted; faytede
1st plur.fayteden; fayted; faytede
2nd plur.fayteden; fayted; faytede
3rd plur.fayteden; fayted; faytede

Subjunctive

Present

1st sing.fayte
2nd sing.fayte
3rd sing.fayte

Past

1st sing.fayted; faytede
2nd sing.fayted; faytede
3rd sing.fayted; faytede

Imperative

Singularfayte
Pluralfayteth; fayte

Etymology

Sample Sentences

Cognates

-