Infinitive
envien; to envien
Participles
| Present | enviynge; enviende |
| Past | envied |
Indicative
Present
| 1st sing. | envie |
| 2nd sing. | enviest |
| 3rd sing. | envieth |
| 1st plur. | envien; envie; envieth |
| 2nd plur. | envien; envie; envieth |
| 3rd plur. | envien; envie; envieth |
Past
| 1st sing. | envied; enviede |
| 2nd sing. | enviedest |
| 3rd sing. | envied; enviede |
| 1st plur. | envieden; envied; enviede |
| 2nd plur. | envieden; envied; enviede |
| 3rd plur. | envieden; envied; enviede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | envie |
| 2nd sing. | envie |
| 3rd sing. | envie |
Past
| 1st sing. | envied; enviede |
| 2nd sing. | envied; enviede |
| 3rd sing. | envied; enviede |
Imperative
| Singular | envie |
| Plural | envieth; envie |
Verbs conjugated like envien
wlispen,
recreyen,
displayen,
overchaufen,
muren,
fomenten,
acheten,
acresen,
acrewen,
enbawmen,
envien,
choken,
eschaufen,
Etymology
From Old French envier, from Medieval Latin invidiō, invidiāre, alteration of Latin invideō; equivalent to envie + -en (infinitival suffix). See: Latin '
invideō'.
Verbs referencing "envien"
English
vie.
Sample Sentences
Cognates
-