Infinitive
aken; to aken; ake
Participles
| Present | akynge; akende |
| Past | aken; aked |
Indicative
Present
| 1st sing. | ake |
| 2nd sing. | akest |
| 3rd sing. | aketh |
| 1st plur. | aken; ake; aketh |
| 2nd plur. | aken; ake; aketh |
| 3rd plur. | aken; ake; aketh |
Past
| 1st sing. | ok; aked; akede |
| 2nd sing. | oke; akedest |
| 3rd sing. | ok; aked; akede |
| 1st plur. | oken; oke; akeden; aked; akede |
| 2nd plur. | oken; oke; akeden; aked; akede |
| 3rd plur. | oken; oke; akeden; aked; akede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | ake |
| 2nd sing. | ake |
| 3rd sing. | ake |
Past
| 1st sing. | oke; aked; akede |
| 2nd sing. | oke; aked; akede |
| 3rd sing. | oke; aked; akede |
Imperative
| Singular | ake |
| Plural | aketh; ake |
Verbs conjugated like aken
aken,
Etymology
Inherited from Old English acan, from Proto-West Germanic *akan, from Proto-Germanic *akaną, traditionally explained as from a Proto-Indo-European *h₂égos. By surface analysis, ache + -en (infinitival suffix). See: Old English '
acan', Old English '
acan', Proto-Germanic '
*akaną'.
Verbs referencing "aken"
English
ache, English
ake.
Sample Sentences
Cognates
-