Nominal Forms
Infinitive wackelen
Past participle gewackelt
Indicative
Present
| ech | wackelen |
| du | wackels |
| hien;si;hatt;et | wackelt |
| mir | wackelen |
| dir | wackelt |
| si | wackelen |
Preterite
Perfect
| ech | hu gewackelt |
| du | hues gewackelt |
| hien;si;hatt;et | huet gewackelt |
| mir | hu gewackelt |
| dir | hutt gewackelt |
| si | hu gewackelt |
Pluperfect
| ech | hat gewackelt |
| du | has gewackelt |
| hien;si;hatt;et | hat gewackelt |
| mir | hate gewackelt |
| dir | hat gewackelt |
| si | hate gewackelt |
Future I
| ech | wäert wackelen |
| du | wäerts wackelen |
| hien;si;hatt;et | wäert wackelen |
| mir | wäerte wackelen |
| dir | wäert wackelen |
| si | wäerte wackelen |
Future II
| ech | wäert gewackelt hunn |
| du | wäerts gewackelt hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert gewackelt hunn |
| mir | wäerte gewackelt hunn |
| dir | wäert gewackelt hunn |
| si | wäerte gewackelt hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif wackelen |
| du | géifs wackelen |
| hien;si;hatt;et | géif wackelen |
| mir | géife wackelen |
| dir | géift wackelen |
| si | géife wackelen |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt gewackelt |
| du | häss gewackelt |
| hien;si;hatt;et | hätt gewackelt |
| mir | hätte gewackelt |
| dir | hätt gewackelt |
| si | hätte gewackelt |
Simple Conjunctive II
Imperative
| Singular | wackel |
| Plural | wackelt |
Verbs conjugated like wackelen
afferen,
ahnen,
akeren,
ankeren,
anäscheren,
abauen,
abéien,
abëtonéieren,
abiergeren,
ablennen,
abuddelen,
anchecken,
acrèmen,
andäitschen,
andämmen,
andecken,
andeelen,
andrécken,
andréien,
andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
From Middle High German wackeln, frequentative form of wacken. Compare German wackeln, Dutch waggelen, English waggle. See: Middle High German '
wackeln', German, old spelling '
wackeln', Dutch '
waggelen', English '
waggle'.
Sample Sentences