Noun: óvinur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | óvinur |
| Sg. Def. | óvinurin |
| Pl. Indef. | óvinir |
| Pl. Def. | óvinirnir |
Genitive
| Sg. Indef. | óvinar |
| Sg. Def. | óvinarins |
| Pl. Indef. | óvina |
| Pl. Def. | óvinanna |
Dative
| Sg. Indef. | óvini |
| Sg. Def. | óvininum |
| Pl. Indef. | óvinum |
| Pl. Def. | óvinunum |
Accusative
| Sg. Indef. | óvin |
| Sg. Def. | óvinin |
| Pl. Indef. | óvinir |
| Pl. Def. | óvinirnar |
Sample Sentences
Nouns inflected like óvinur
seyður,
skógur,
ástarfundur,
búskapur,
húsbúnaður,
tilburður,
tjóðskapur,
framburður,
boðskapur,
pingvinur,
avsláttur,
aðalfundur,
marknaður,
ritbúnaður,
landslutur,
úrskurður,
fyrimunur,
smálutur,
partabrævamarknaður,
átrúnaður, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse óvinr. By surface analysis, ó- (“un-”) + vinur (“friend”). Cf. Swedish ovän, Norwegian Bokmål uvenn. See: Old Norse Nouns '
óvinr', Swedish Nouns '
ovän'.
Translations