Noun: høvn
Gender: f
Nominative
| Sg. Indef. | høvn |
| Sg. Def. | høvnin |
| Pl. Indef. | havnir |
| Pl. Def. | havnirnar |
Genitive
| Sg. Indef. | havnar |
| Sg. Def. | havnarinnar |
| Pl. Indef. | havna |
| Pl. Def. | havnanna |
Dative
| Sg. Indef. | høvn |
| Sg. Def. | høvnini |
| Pl. Indef. | høvnum; havnum |
| Pl. Def. | høvnunum; havnunum |
Accusative
| Sg. Indef. | høvn |
| Sg. Def. | høvnina |
| Pl. Indef. | havnir |
| Pl. Def. | havnirnar |
Sample Sentences
Etymology
From Old Norse hǫfn (“haven”), from Proto-Germanic *habnō, from Proto-Indo-European *kopno-. See: Old Norse Nouns '
hǫfn'.
Translations