Noun: meinbugur
Gender: m
Declension:
Nominative
| Sg. Indef. | meinbugur |
| Sg. Def. | meinbugurinn |
| Pl. Indef. | meinbugir; meinbugar |
| Pl. Def. | meinbugirnir; meinbugarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | meinbugs |
| Sg. Def. | meinbugsins |
| Pl. Indef. | meinbuga |
| Pl. Def. | meinbuganna |
Dative
| Sg. Indef. | meinbugi |
| Sg. Def. | meinbugnum |
| Pl. Indef. | meinbugum |
| Pl. Def. | meinbugunum |
Accusative
| Sg. Indef. | meinbug |
| Sg. Def. | meinbuginn |
| Pl. Indef. | meinbugi; meinbuga |
| Pl. Def. | meinbugina; meinbugana |
Sample Sentences
Etymology
From Old Norse meinbugir (“impediments which make it sinful or wicked to do a thing”). See: Old Norse Nouns '
meinbugir'.
Translations