Noun: vin
Gender: f
Nominative
| Sg. Indef. | vin |
| Sg. Def. | vinin |
| Pl. Indef. | vinjar |
| Pl. Def. | vinjarnar |
Genitive
| Sg. Indef. | vinjar |
| Sg. Def. | vinjarinnar |
| Pl. Indef. | vinja |
| Pl. Def. | vinjanna |
Dative
| Sg. Indef. | vin |
| Sg. Def. | vininni |
| Pl. Indef. | vinjum |
| Pl. Def. | vinjunum |
Accusative
| Sg. Indef. | vin |
| Sg. Def. | vinina |
| Pl. Indef. | vinjar |
| Pl. Def. | vinjarnar |
Sample Sentences
Etymology
From Proto-Germanic *winjō, according to Pokorny, ultimately from Proto-Indo-European *wenh₁- (“to strive for, wish for”). Related to Frankish *winna, *wenne (in toponyms), Old High German winne, and Gothic 𐍅𐌹𐌽𐌾𐌰 (winja, “meadow, pasture”). See: Gothic Nouns '
𐍅𐌹𐌽𐌾𐌰'.
Verbs referencing "vin"
Icelandic Nouns
vin, Gothic Nouns
𐍅𐌹𐌽𐌾𐌰.
Translations