Noun: oprobriu
Long Infinitive of Verb:
Nominative
| Sg. Indef. | oprobriu |
| Sg. Def. | oprobriul |
| Pl. Def. | oprobriule |
Genitive
| Sg. Indef. | oprobriu |
| Sg. Def. | oprobriului |
| Pl. Def. | oprobriulor |
Vocative
| Singular | oprobriule |
| Plural | oprobriulor |
Sample Sentences
Etymology
Borrowed from French opprobre. See: French Nouns '
opprobre'.
Translations