Infinitive
Gerund
en menant
Indicative
Present
| 1st sing. | mein; main |
| 2nd sing. | meines; maines |
| 3rd sing. | meine; maine |
| 1st plur. | menons |
| 2nd plur. | menez |
| 3rd plur. | meinent; mainent |
Imperfect
| 1st sing. | menoie; meneie; menoe; meneve |
| 2nd sing. | menoies; meneies; menoes; meneves |
| 3rd sing. | menoit; meneit; menot; meneve |
| 1st plur. | meniiens; meniens |
| 2nd plur. | meniiez; meniez |
| 3rd plur. | menoient; meneient; menoent; menevent |
Preterite
| 1st sing. | menai |
| 2nd sing. | menas |
| 3rd sing. | mena |
| 1st plur. | menames |
| 2nd plur. | menastes |
| 3rd plur. | menerent |
Future
| 1st sing. | menerai |
| 2nd sing. | meneras |
| 3rd sing. | menera |
| 1st plur. | menerons |
| 2nd plur. | meneroiz; menereiz; menerez |
| 3rd plur. | meneront |
Conditional
| 1st sing. | meneroie; menereie |
| 2nd sing. | meneroies; menereies |
| 3rd sing. | meneroit; menereit |
| 1st plur. | meneriiens; meneriens |
| 2nd plur. | meneriiez; meneriez |
| 3rd plur. | meneroient; menereient |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | mein; main |
| 2nd sing. | meins; mains |
| 3rd sing. | meint; maint |
| 1st plur. | menons |
| 2nd plur. | menez |
| 3rd plur. | meinent; mainent |
Imperfect
| 1st sing. | menasse |
| 2nd sing. | menasses |
| 3rd sing. | menast |
| 1st plur. | menissons; menissiens |
| 2nd plur. | menissoiz; menissez; menissiez |
| 3rd plur. | menassent |
Imperative
| 2nd sing. | meine; maine |
| 1st plur. | menons |
| 2nd plur. | menez |
Verbs conjugated like mener
mener,
Etymology
1. Etymology tree
2. Latin mīna
3. Proto-Indo-European *-h₂
4. Proto-Indo-European *-éh₂
5. Proto-Indo-European *-yéti
6. Proto-Indo-European *-eh₂yéti
7. Proto-Indo-European *-h₂tiinflu.
8. Proto-Italic *-ājō
9. Proto-Italic *-āō
10. Latin -ō
11. Latin minō
12. Old French mener
13. Inherited from Latin mināre, collateral form of minārī. See: Latin '
mino', Latin '
mino'.
Verbs referencing "mener"
French
mener.
Sample Sentences
Cognates
-