Infinitive
| Nominative | dwinen |
| Genitive | dwinens |
| Dative | dwinene |
Participles
| Present | dwinende |
| Past | gedwēnen |
Indicative
Present
| 1st sing. | dwine |
| 2nd sing. | dwijns; dwines |
| 3rd sing. | dwijnt; dwinet |
| 1st plur. | dwinen |
| 2nd plur. | dwijnt; dwinet |
| 3rd plur. | dwinen |
Past
| 1st sing. | dwêen |
| 2nd sing. | dwēens; dwēnes |
| 3rd sing. | dwêen |
| 1st plur. | dwēnen |
| 2nd plur. | dwēent; dwēnet |
| 3rd plur. | dwēnen |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | dwine |
| 2nd sing. | dwijns; dwines |
| 3rd sing. | dwine |
| 1st plur. | dwinen |
| 2nd plur. | dwijnt; dwinet |
| 3rd plur. | dwinen |
Past
| 1st sing. | dwēne |
| 2nd sing. | dwēnes |
| 3rd sing. | dwēne |
| 1st plur. | dwēnen |
| 2nd plur. | dwēnet |
| 3rd plur. | dwēnen |
Imperative
| Singular | dwijn; dwine |
| Plural | dwijnt; dwinet |
Verbs conjugated like dwinen
dwinen,
Etymology
From Old Dutch *dwīnan, from Proto-Germanic *dwīnaną. See: Proto-Germanic '
*dwīnaną'.
Verbs referencing "dwinen"
Dutch
dwijnen.
Sample Sentences
Cognates
-