Nominal Forms
Infinitive eropgoen
Past participle eropgaangen
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | ginn erop |
| du | gees erop |
| hien;si;hatt;et | geet erop |
| mir | ginn erop |
| dir | gitt erop |
| si | ginn erop |
Preterite
| ech | goung erop |
| du | goungs erop |
| hien;si;hatt;et | goung erop |
| mir | goungen erop |
| dir | goungt erop |
| si | goungen erop |
Perfect
| ech | si eropgaangen |
| du | bass eropgaangen |
| hien;si;hatt;et | ass eropgaangen |
| mir | si eropgaangen |
| dir | sidd eropgaangen |
| si | si eropgaangen |
Pluperfect
| ech | war eropgaangen |
| du | waars eropgaangen |
| hien;si;hatt;et | war eropgaangen |
| mir | ware eropgaangen |
| dir | waart eropgaangen |
| si | ware eropgaangen |
Future I
| ech | wäert eropgoen |
| du | wäerts eropgoen |
| hien;si;hatt;et | wäert eropgoen |
| mir | wäerte eropgoen |
| dir | wäert eropgoen |
| si | wäerte eropgoen |
Future II
| ech | wäert eropgaangen sinn |
| du | wäerts eropgaangen sinn |
| hien;si;hatt;et | wäert eropgaangen sinn |
| mir | wäerte eropgaangen sinn |
| dir | wäert eropgaangen sinn |
| si | wäerte eropgaangen sinn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif eropgoen |
| du | géifs eropgoen |
| hien;si;hatt;et | géif eropgoen |
| mir | géife eropgoen |
| dir | géift eropgoen |
| si | géife eropgoen |
Conjunctive II Perfect
| ech | wier eropgaangen |
| du | wiers eropgaangen |
| hien;si;hatt;et | wier eropgaangen |
| mir | wiere eropgaangen |
| dir | wiert eropgaangen |
| si | wiere eropgaangen |
Simple Conjunctive II
| ech | géing erop |
| du | géings erop |
| hien;si;hatt;et | géing erop |
| mir | géingen erop |
| dir | géingt erop |
| si | géingen erop |
Imperative
| Singular | géi erop |
| Plural | gitt erop |
Verbs conjugated like eropgoen
agoen,
ausgoen,
begoen,
dergéintgoen,
dertëschentgoen,
dohigoen,
duerchgoen,
duergoen,
ëmgoen,
ënnergoen,
entgoen,
eragoen,
erausgoen,
eriwwergoen,
erofgoen,
eropgoen,
erugoen,
ervirgoen,
ewechgoen,
goen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
Sample Sentences