Noun: maður
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | maður |
| Sg. Def. | maðurin |
| Pl. Indef. | menn |
| Pl. Def. | menninir |
Genitive
| Sg. Indef. | mans |
| Sg. Def. | mansins |
| Pl. Indef. | manna |
| Pl. Def. | mannanna |
Dative
| Sg. Indef. | manni |
| Sg. Def. | manninum |
| Pl. Indef. | monnum |
| Pl. Def. | monnunum |
Accusative
| Sg. Indef. | mann |
| Sg. Def. | mannin |
| Pl. Indef. | menn |
| Pl. Def. | menninar |
Sample Sentences
Nouns inflected like maður
jólamaður,
einkjumaður,
havnarmaður,
grindamaður,
festarmaður,
ránsmaður,
banamaður,
seyðamaður,
bestimaður,
arbeiðsmaður,
brotsmaður,
yvirgangsmaður,
fólkatingsmaður,
heimasandsmaður,
keypmaður,
eingilsmaður,
sløkkiliðsmaður,
talsmaður,
froskmaður,
hugsjónamaður, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
Inherited from Old Norse maðr, from Proto-Germanic *mann-, probably ultimately from Proto-Indo-European *mon-(u-) (“person”). See: Old Norse Nouns '
maðr', Old Norse Nouns '
maðr'.
Translations