Noun: dystur
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | dystur |
| Sg. Def. | dysturin |
| Pl. Indef. | dystir |
| Pl. Def. | dystirnir |
Genitive
| Sg. Indef. | dysts |
| Sg. Def. | dystsins |
| Pl. Indef. | dysta |
| Pl. Def. | dystanna |
Dative
| Sg. Indef. | dysti |
| Sg. Def. | dystinum |
| Pl. Indef. | dystum |
| Pl. Def. | dystunum |
Accusative
| Sg. Indef. | dyst |
| Sg. Def. | dystin |
| Pl. Indef. | dystir |
| Pl. Def. | dystirnar |
Nouns inflected like dystur
seiður,
smiður,
songur,
venjingardystur,
skósmiður,
lásasmiður,
ástarleikur,
tekjuleykur,
samanhangur,
bygningsfeilur,
hálvleikur,
steypadystur,
fótbóltsdystur,
hvítleykur,
mørur,
lynur,
vevur,
innvølur,
leiklutur,
sjónleikur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
Borrowed from Danish dyst, from Middle Low German dust, from Old French jouste, from juster, from Vulgar Latin *iuxtāre, from Latin iuxtā (“close to”). See: Danish Nouns '
dyst'.
Translations