semōną – Proto-Germanic verb conjugation

Proto-Germanic verb forms of semōną

Active Voice

Indicative Present

1st sing.semō
2nd sing.semōsi
3rd sing.semōþi
1st dualsemōs
2nd dualsemōþiz
1st plur.semōmaz
2nd plur.semōþ
3rd plur.semōnþi

Indicative Past

1st sing.semōdǭ
2nd sing.semōdēz
3rd sing.semōdē
1st dualsemōdēdū
2nd dualsemōdēdudiz
1st plur.semōdēdum
2nd plur.semōdēdud
3rd plur.semōdēdun

Subjunctive Present

1st sing.semǭ
2nd sing.semōs
3rd sing.semō
1st dualsemōw
2nd dualsemōþiz
1st plur.semōm
2nd plur.semōþ
3rd plur.semōn

Subjunctive Past

1st sing.semōdēdį̄
2nd sing.semōdēdīz
3rd sing.semōdēdī
1st dualsemōdēdīw
2nd dualsemōdēdīdiz
1st plur.semōdēdīm
2nd plur.semōdēdīd
3rd plur.semōdēdīn

Imperative

2nd sing.semō
3rd sing.semōþau
2nd dualsemōþiz
2nd plur.semōþ
3rd plur.semōnþau

Passive Voice

Indicative

1st sing.semōi
2nd sing.semōsai
3rd sing.semōþai
1st plur.semōnþai
2nd plur.semōnþai
3rd plur.semōnþai

Subjunctive

2nd sing.semōsau
3rd sing.semōþau
1st plur.semōnþau
2nd plur.semōnþau
3rd plur.semōnþau

Participles

Presentsemōndz
Pastsemōdaz

Etymology

From Proto-Indo-European *sēy- (“to linger”).

Verbs referencing "semōną"

Old English seomian.

Cognates

-