Nominal Forms
Infinitif:
disgracier
Participe présent:
disgraciant /dis.ɡʁa.sjɑ̃; diz.ɡʁa.sjɑ̃/
Participe passé
disgracié /dis.ɡʁa.sje; diz.ɡʁa.sje/
Cognates
-
Indicatif
Présent
| je | disgracie /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
| tu | disgracies /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
| il;elle;on | disgracie /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
| nous | disgracions /dis.ɡʁa.sjɔ̃; diz.ɡʁa.sjɔ̃/ |
| vous | disgraciez /dis.ɡʁa.sje; diz.ɡʁa.sje/ |
| ils;elles | disgracient /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
Passé composé
| j' | ai disgracié |
| tu | as disgracié |
| il;elle;on | a disgracié |
| nous | avons disgracié |
| vous | avez disgracié |
| ils;elles | ont disgracié |
Imparfait
| je | disgraciais /dis.ɡʁa.sjɛ; diz.ɡʁa.sjɛ/ |
| tu | disgraciais /dis.ɡʁa.sjɛ; diz.ɡʁa.sjɛ/ |
| il;elle;on | disgraciait /dis.ɡʁa.sjɛ; diz.ɡʁa.sjɛ/ |
| nous | disgraciions /dis.ɡʁa.si.jɔ̃; diz.ɡʁa.si.jɔ̃/ |
| vous | disgraciiez /dis.ɡʁa.si.je; diz.ɡʁa.si.je/ |
| ils;elles | disgraciaient /dis.ɡʁa.sjɛ; diz.ɡʁa.sjɛ/ |
Plus-que-parfait
| j' | avais disgracié |
| tu | avais disgracié |
| il;elle;on | avait disgracié |
| nous | avions disgracié |
| vous | aviez disgracié |
| ils;elles | avaient disgracié |
Futur simple
| je | disgracierai /dis.ɡʁa.si.ʁe; diz.ɡʁa.si.ʁe/ |
| tu | disgracieras /dis.ɡʁa.si.ʁa; diz.ɡʁa.si.ʁa/ |
| il;elle;on | disgraciera /dis.ɡʁa.si.ʁa; diz.ɡʁa.si.ʁa/ |
| nous | disgracierons /dis.ɡʁa.si.ʁɔ̃; diz.ɡʁa.si.ʁɔ̃/ |
| vous | disgracierez /dis.ɡʁa.si.ʁe; diz.ɡʁa.si.ʁe/ |
| ils;elles | disgracieront /dis.ɡʁa.si.ʁɔ̃; diz.ɡʁa.si.ʁɔ̃/ |
Futur antérieur
| j' | aurai disgracié |
| tu | auras disgracié |
| il;elle;on | aura disgracié |
| nous | aurons disgracié |
| vous | aurez disgracié |
| ils;elles | auront disgracié |
Passé simple
| je | disgraciai /dis.ɡʁa.sje; diz.ɡʁa.sje/ |
| tu | disgracias /dis.ɡʁa.sja; diz.ɡʁa.sja/ |
| il;elle;on | disgracia /dis.ɡʁa.sja; diz.ɡʁa.sja/ |
| nous | disgraciâmes /dis.ɡʁa.sjam; diz.ɡʁa.sjam/ |
| vous | disgraciâtes /dis.ɡʁa.sjat; diz.ɡʁa.sjat/ |
| ils;elles | disgracièrent /dis.ɡʁa.sjɛʁ; diz.ɡʁa.sjɛʁ/ |
Passé antérieur
| j' | eus disgracié |
| tu | eus disgracié |
| il;elle;on | eut disgracié |
| nous | eûmes disgracié |
| vous | eûtes disgracié |
| ils;elles | eurent disgracié |
Subjonctif
Présent
| je | disgracie /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
| tu | disgracies /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
| il;elle;on | disgracie /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
| nous | disgraciions /dis.ɡʁa.si.jɔ̃; diz.ɡʁa.si.jɔ̃/ |
| vous | disgraciiez /dis.ɡʁa.si.je; diz.ɡʁa.si.je/ |
| ils;elles | disgracient /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
Passé composé
| j' | aie disgracié |
| tu | aies disgracié |
| il;elle;on | ait disgracié |
| nous | ayons disgracié |
| vous | ayez disgracié |
| ils;elles | aient disgracié |
Imparfait
| je | disgraciasse /dis.ɡʁa.sjas; diz.ɡʁa.sjas/ |
| tu | disgraciasses /dis.ɡʁa.sjas; diz.ɡʁa.sjas/ |
| il;elle;on | disgraciât /dis.ɡʁa.sja; diz.ɡʁa.sja/ |
| nous | disgraciassions /dis.ɡʁa.sja.sjɔ̃; diz.ɡʁa.sja.sjɔ̃/ |
| vous | disgraciassiez /dis.ɡʁa.sja.sje; diz.ɡʁa.sja.sje/ |
| ils;elles | disgraciassent /dis.ɡʁa.sjas; diz.ɡʁa.sjas/ |
Plus-que-parfait
| j' | eusse disgracié |
| tu | eusses disgracié |
| il;elle;on | eût disgracié |
| nous | eussions disgracié |
| vous | eussiez disgracié |
| ils;elles | eussent disgracié |
Conditionnel
Présent
| je | disgracierais /dis.ɡʁa.si.ʁɛ; diz.ɡʁa.si.ʁɛ/ |
| tu | disgracierais /dis.ɡʁa.si.ʁɛ; diz.ɡʁa.si.ʁɛ/ |
| il;elle;on | disgracierait /dis.ɡʁa.si.ʁɛ; diz.ɡʁa.si.ʁɛ/ |
| nous | disgracierions /dis.ɡʁa.si.ʁjɔ̃; diz.ɡʁa.si.ʁjɔ̃/ |
| vous | disgracieriez /dis.ɡʁa.si.ʁje; diz.ɡʁa.si.ʁje/ |
| ils;elles | disgracieraient /dis.ɡʁa.si.ʁɛ; diz.ɡʁa.si.ʁɛ/ |
Passé
| j' | aurais disgracié |
| tu | aurais disgracié |
| il;elle;on | aurait disgracié |
| nous | aurions disgracié |
| vous | auriez disgracié |
| ils;elles | auraient disgracié |
Imperatif
| tu | disgracie /dis.ɡʁa.si; diz.ɡʁa.si/ |
| nous | disgracions /dis.ɡʁa.sjɔ̃; diz.ɡʁa.sjɔ̃/ |
| vous | disgraciez /dis.ɡʁa.sje; diz.ɡʁa.sje/ |
Verbs conjugated like 'disgracier'
abricotier,
acidifier,
acétifier,
affilier,
allier,
ambulancier,
amnistier,
amodier,
amplifier,
analgésier,
anesthésier,
anémier,
apostasier,
apparier,
approprier,
apprécier,
argentier,
armorier,
armurier,
artificier, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'disgracier'
diffracter,
dissocier,
distancier,
gracier,
biographier,
déglacer,
dégrader,
dégrafer,
dégrainer,
dégraver,
Translations
Synonyms & Antonyms
Etymology
Verbs referencing "disgracier"
Romanian
dizgrația.
Additional Information
disgracier. v. a. cesser de favoriser quelqu'un, le priver de ses bonnes grâces.
Le roi l'a disgracié. Son imprudence le fit disgracier. Disgracié, ée.
Disgracié, ée. participe. Un ministre, un courtisan disgracié.
Être disgracié de la nature, ou simplement, Être disgracié, Avoir quelque chose de défiguré, de difforme en sa personne. Il
est fort disgracié de la nature. On ne saurait voir une personne plus disgraciée.
Disgracié
Disgracié, s'emploie aussi substantivement. Les disgraciés occupent souvent les
autres du récit de leurs disgrâces.
Sample Sentences