Infinitive
| Nominative | ruken |
| Genitive | rukens |
| Dative | rukene |
Participles
| Present | rukende |
| Past | gerōken |
Indicative
Present
| 1st sing. | ruke |
| 2nd sing. | ruucs; rukes |
| 3rd sing. | ruuct; ruket |
| 1st plur. | ruken |
| 2nd plur. | ruuct; ruket |
| 3rd plur. | ruken |
Past
| 1st sing. | rôoc |
| 2nd sing. | rōocs; rōkes |
| 3rd sing. | rôoc |
| 1st plur. | rōken |
| 2nd plur. | rōoct; rōket |
| 3rd plur. | rōken |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | ruke |
| 2nd sing. | ruucs; rukes |
| 3rd sing. | ruke |
| 1st plur. | ruken |
| 2nd plur. | ruuct; ruket |
| 3rd plur. | ruken |
Past
| 1st sing. | rōke |
| 2nd sing. | rōkes |
| 3rd sing. | rōke |
| 1st plur. | rōken |
| 2nd plur. | rōket |
| 3rd plur. | rōken |
Imperative
| Singular | ruuc; ruke |
| Plural | ruuct; ruket |
Verbs conjugated like ruken
ruken,
Etymology
From Old Dutch *rūcan, from Proto-West Germanic *reukan, from Proto-Germanic *reukaną. See: Proto-Germanic '
*reukaną'.
Verbs referencing "ruken"
Dutch
ruiken.
Sample Sentences
Cognates
-