Infinitive: fya
Supine: fygt
Indicative
Present
| ig | fyer |
| du | fyer |
| an;ą̊;eð | fyer |
| wįð | fyum |
| ið | fyið |
| dier | fya |
Past
| ig | fygde |
| du | fygde |
| an;ą̊;eð | fygde |
| wįð | fygdum |
| ið | fygdið |
| dier | fygde |
Imperative
| Sg.2 | fye |
| Pl.1 | fyum |
| Pl.2 | fyið |
Etymology
From Old Norse fylgja, from Proto-Germanic *fulgijaną. See: Old Norse '
fylgja', Proto-Germanic '
*fulgijaną'.