mænan – Old English verb conjugation

Old English verb forms of mænan

Infinitive

mǣnan
mǣnenne

Participles

Presentmǣnende
Past(ġe)mǣned

Indicative

Present

1st sing.mǣne
2nd sing.mǣnest; mǣnst
3rd sing.mǣneþ; mǣnþ
1st plur.mǣnaþ
2nd plur.mǣnaþ
3rd plur.mǣnaþ

Past

1st sing.mǣnde
2nd sing.mǣndest
3rd sing.mǣnde
1st plur.mǣndon
2nd plur.mǣndon
3rd plur.mǣndon

Subjunctive

Present

1st sing.mǣne
2nd sing.mǣne
3rd sing.mǣne
1st plur.mǣnen
2nd plur.mǣnen
3rd plur.mǣnen

Past

1st sing.mǣnde
2nd sing.mǣnde
3rd sing.mǣnde
1st plur.mǣnden
2nd plur.mǣnden
3rd plur.mǣnden

Imperative

Singularmǣn
Pluralmǣnaþ

Verbs conjugated like 'mænan'

mænan,

Verbs similar to 'mænan'

hænan, lænan, mælan, mæran, mætan, munan, þænan, æfnan, ælan, ærnan,

Etymology

From Proto-West Germanic *mainijan, from Proto-Germanic *mainijaną, from Proto-Indo-European *meyn- (“intention, opinion”). See English mean (“intend; lament”) for more. See: Proto-Germanic '*mainijaną'.

Sample Sentences

  • Hwæt mǣnst þū mid þȳ? (What meanest thou with that?)

Cognates

-