meitō – Proto-Italic verb conjugation

Proto-Italic verb forms of meitō

Participles

Presentmeitents
Pastmissos

Verbal nouns

tu-derivativemissum
s-derivativemeitezi

Active

Indicative Present

1st sing.meitō
2nd sing.meites
3rd sing.meitet
1st plur.meitomos
2nd plur.meitetes
3rd plur.meitont

Subjunctive Present

1st sing.meitām
2nd sing.meitās
3rd sing.meitād
1st plur.meitāmos
2nd plur.meitātes
3rd plur.meitānd

Indicative Perfect

Imperative Present

Imperative Future

2nd + 3rd sing.meitetōd

Passive

Indicative Present

1st sing.meitōr
2nd sing.meitezo
3rd sing.meitetor
1st plur.meitomor
2nd plur.meitem(e?)n(ai?)
3rd plur.meitontor

Subjunctive Present

1st sing.meitār
2nd sing.meitāzo
3rd sing.meitātor
1st plur.meitāmor
2nd plur.meitām(e?)n(ai?)
3rd plur.meitāntor

Imperative Present

Etymology

From Proto-Indo-European *méyth₂-e-ti, thematic root present of *meyth₂- (“to exchange”).

Verbs referencing "meitō"

Latin mitto, Latin mito.

Cognates

-