Adjective: vetus
Hyphenation:
Declension: Third
Nominative
| Singular masc. | vetus |
| Singular fem. | vetus |
| Singular neut. | vetus |
| Plural masc. | veterēs |
| Plural fem. | veterēs |
| Plural neut. | vetera |
Genitive
| Singular masc. | veteris |
| Singular fem. | veteris |
| Singular neut. | veteris |
| Plural masc. | veterum |
| Plural fem. | veterum |
| Plural neut. | veterum |
Dative
| Singular masc. | veterī |
| Singular fem. | veterī |
| Singular neut. | veterī |
| Plural masc. | veteribus |
| Plural fem. | veteribus |
| Plural neut. | veteribus |
Accusative
| Singular masc. | veterem |
| Singular fem. | veterem |
| Singular neut. | vetus |
| Plural masc. | veterīs; veterēs |
| Plural fem. | veterīs; veterēs |
| Plural neut. | vetera |
Ablative
| Singular masc. | vetere |
| Singular fem. | vetere |
| Singular neut. | vetere |
| Plural masc. | veteribus |
| Plural fem. | veteribus |
| Plural neut. | veteribus |
Vocative
| Singular masc. | vetus |
| Singular fem. | vetus |
| Singular neut. | vetus |
| Plural masc. | veterēs |
| Plural fem. | veterēs |
| Plural neut. | vetera |
Comparison
| Comparative | vetustior; veterior |
| Superlative | vetustissimus; veterrimus |
Sample Sentences
-
Ea tum cura maxime intentos habebat Romanos, non ab ira tantum, quae in nullam unquam civitatem iustior fuit, quam quod urbs tam nobilis ac potens, sicut defectione sua traxerat aliquot populos, ita recepta inclinatura rursus animos videbatur ad veteris imperii respectum. (This concern in particular troubled the mindful Romans at the time, not so much because of anger, which has never been more justified against any other city, rather because a city so noble and powerful, in the same way that it had attracted the support of a number of communities by its revolt, was thought would again turn attention back towards respect for the previous government once recaptured.) [27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 26.1]
Adjectives inflected like vetus
vetus,
Etymology
1. From Proto-Italic *wetos (“year”), from Proto-Indo-European *wétos (“year”) with a semantic shift of year > having accumulated (many) years > aged, old, with the Latin term for year being annus, from a different root.
2. Cognates include Sanskrit वत्स (vatsá, “year; calf”), Ancient Greek ἔτος (étos), Albanian vjet, Gothic 𐍅𐌹𐌸𐍂𐌿𐍃 (wiþrus, “one-year-old lamb”), Old Church Slavonic ветъхъ (vetŭxŭ, “old, aged, ancient”), Russian ве́тхий (vétxij, “old, aged”), Lithuanian vẽtušas and Proto-Celtic *wetsis (Middle Irish feis, Cornish gwis, both “sow that has already given birth” < “from last year”), Etruscan 𐌅𐌄𐌕𐌖𐌔 (vetus).
Verbs referencing "vetus"
Romanian Adjectives
biet, Galician Adjectives
vedro, Italian Adjectives
vieto, French Adjectives
vétérotestamentaire.
Translations