Nominal Forms
Infinitive: to ert
Participle: erted
Gerund: erting
Indicative
Present
| I | ert |
| you | ert |
| he;she;it | erts |
| we | ert |
| you | ert |
| they | ert |
Perfect
| I | have erted |
| you | have erted |
| he;she;it | has erted |
| we | have erted |
| you | have erted |
| they | have erted |
Past
| I | erted |
| you | erted |
| he;she;it | erted |
| we | erted |
| you | erted |
| they | erted |
Pluperfect
| I | had erted |
| you | had erted |
| he;she;it | had erted |
| we | had erted |
| you | had erted |
| they | had erted |
Future
| I | will ert |
| you | will ert |
| he;she;it | will ert |
| we | will ert |
| you | will ert |
| they | will ert |
Future Perfect
| I | will have erted |
| you | will have erted |
| he;she;it | will have erted |
| we | will have erted |
| you | will have erted |
| they | will have erted |
Subjunctive
Present
| I | ert |
| you | ert |
| he;she;it | ert |
| we | ert |
| you | ert |
| they | ert |
Perfect
| I | have erted |
| you | have erted |
| he;she;it | have erted |
| we | have erted |
| you | have erted |
| they | have erted |
Imperfect
| I | erted |
| you | erted |
| he;she;it | erted |
| we | erted |
| you | erted |
| they | erted |
Pluperfect
| I | had erted |
| you | had erted |
| he;she;it | had erted |
| we | had erted |
| you | had erted |
| they | had erted |
Conditional
Present
| I | would ert |
| you | would ert |
| he;she;it | would ert |
| we | would ert |
| you | would ert |
| they | would ert |
Perfect
| I | would have erted |
| you | would have erted |
| he;she;it | would have erted |
| we | would have erted |
| you | would have erted |
| they | would have erted |
Imperative
| you | ert |
| we | Let's ert |
| you | ert |
Verbs conjugated like 'ert'
abandon,
abduct,
abear,
aberr,
abject,
abord,
abort,
abound,
abraid,
abray,
abrook,
abscind,
abscond,
absist,
absorb,
abstain,
abstract,
accend,
accent,
accept, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'ert'
eat,
elt,
ent,
er,
ere,
erg,
ern,
err,
ort,
pert,
Synonyms & Antonyms
Additional Information
Phrasal Verbs
Etymology
From Middle English erten, ertin, from Old Norse erta (“to provoke, incite, tease”), from Proto-Germanic *artijaną (“to excite, tease”), from Proto-Indo-European *h₂erd- (“sharp point, stinger”). Cognate with Icelandic erta (“to irritate”), Norwegian erta (“to taunt”), Swedish ärta (“to tease, jibe”), Old Irish aird (“point, ord, end point”), Ancient Greek ἄρδις (árdis, “arrowhead”). See: Proto-Germanic '
*artijaną', Icelandic '
erta', Swedish '
ärta'.
Sample Sentences