Infinitive
stryken; to stryken; stryke
Participles
| Present | strykynge; strykende |
| Past | stryken; stryke; ystryken; ystryke |
Indicative
Present
| 1st sing. | stryke |
| 2nd sing. | strykest |
| 3rd sing. | stryketh |
| 1st plur. | stryken; stryke; stryketh |
| 2nd plur. | stryken; stryke; stryketh |
| 3rd plur. | stryken; stryke; stryketh |
Past
| 1st sing. | strok |
| 2nd sing. | stryke; stroke |
| 3rd sing. | strok |
| 1st plur. | stryken; stryke; stroken; stroke |
| 2nd plur. | stryken; stryke; stroken; stroke |
| 3rd plur. | stryken; stryke; stroken; stroke |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | stryke |
| 2nd sing. | stryke |
| 3rd sing. | stryke |
Past
| 1st sing. | stryke; stroke |
| 2nd sing. | stryke; stroke |
| 3rd sing. | stryke; stroke |
Imperative
| Singular | stryke |
| Plural | stryketh; stryke |
Verbs conjugated like stryken
stryken,
Etymology
From Old English strīcan, from Proto-West Germanic *strīkan.
Verbs referencing "stryken"
English
strike.
Sample Sentences
Cognates
-