Infinitive
monen; to monen; mone
Participles
| Present | monynge; monende |
| Past | moned; ymoned |
Indicative
Present
| 1st sing. | mone |
| 2nd sing. | monest |
| 3rd sing. | moneth |
| 1st plur. | monen; mone; moneth |
| 2nd plur. | monen; mone; moneth |
| 3rd plur. | monen; mone; moneth |
Past
| 1st sing. | moned; monede; monde |
| 2nd sing. | monedest; mondest |
| 3rd sing. | moned; monede; monde |
| 1st plur. | moneden; moned; monede; monden; monde |
| 2nd plur. | moneden; moned; monede; monden; monde |
| 3rd plur. | moneden; moned; monede; monden; monde |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | mone |
| 2nd sing. | mone |
| 3rd sing. | mone |
Past
| 1st sing. | moned; monede; monde |
| 2nd sing. | moned; monede; monde |
| 3rd sing. | moned; monede; monde |
Imperative
| Singular | mone |
| Plural | moneth; mone |
Verbs conjugated like monen
monen,
Etymology
From Old English munan (preterite-present), from Proto-West Germanic *munan, from Proto-Germanic *munaną. Doublet of mone (“shall”). See: Old English '
munan', Proto-Germanic '
*munaną'.
Sample Sentences
Cognates
-